Όταν σφίγγουν το χέρι, ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο

όταν χαμογελάνε, ένα μικρό χελιδόνι φεύγει μέσ' απ' τα άγρια γένια τους…

Νοέμβρης 1973 - Νοέμβρης 2026. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου - η πυξίδα που μας δείχνει ότι η ιστορία γράφεται μέσα από τη συλλογική οργάνωση και την ταξική πάλη. Ο νεολαιίστικος ξεσηκωμός αγκαλιάστηκε από τους εργαζόμενους και το λαό ευρύτερα και κατάφερε να αποδείξει αφενός τη μοναδική δυνατότητα της οργανωμένης δράσης του λαϊκού παράγοντα, αφετέρου την απομόνωση της επιδίωξης άλλων επιλογών καπιταλιστικής εξουσίας. Τα μηνύματα του ηρωικού ξεσηκωμού, διδάγματα για τους αγώνες του σήμερα, για τη δυναμική ενός οργανωμένου λαού που μαχητικά διεκδικεί τα συμφέροντά του.

 

Ο χρόνος αλλάζει, αλλά ο εχθρός παραμένει ο ίδιος: ο καπιταλισμός που γεννά τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, την αδικία, τον φασισμό και τον πόλεμο

Αυτή ακριβώς η δυναμική εξηγεί τη διαχρονική λύσσα της αστικής προπαγάνδας να σπιλώσει την ιστορική μνήμη της εξέγερσης. Το Πολυτεχνείο αποτελεί μόνιμο κίνδυνο για το κυρίαρχο αφήγημα του αστικού κράτους, το οποίο οικοδομείται πάνω στις κοινωνικές ανισότητες που δημιουργεί ο καπιταλισμός, την εκμετάλλευση λαού και νεολαίας από την αστική τάξη, την καταστολή και την πειθάρχηση τους στις επιταγές του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, ενώ στρέφεται ενάντια σε όσους πραγματικά πάλεψαν για την απελευθέρωση της χώρας και θέλησαν να χτίσουν μια δίκαιη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η λαϊκή εναντίωση στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών δε γεννήθηκε στο κενό. Εξέφρασε την ιστορική κληρονομιά της αντίστασης και του αγώνα στις φυλακές, τα βασανιστήρια, στα νησιά εξόντωσης και στους τόπους εξορίας. Εκείνες οι μέρες φωτίστηκαν από τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα της περιόδου 1940-1967, την ιστορική εποποιία του ελληνικού λαού και των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ για την απελευθέρωση της χώρας από τη ναζιστική κατοχή, την κληρονομιά των μαχητών του ΔΣΕ ενάντια στους ντόπιους δωσίλογους συνεργάτες του 3^ου Ράιχ, που έπειτα έγιναν συνεργάτες των Άγγλων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Το Πολυτεχνείο όξυνε τις αντιθέσεις και έστειλε στα σκουπίδια τα σχέδια για φιλελευθεροποίηση της χούντας, σχέδια που αφορούσαν χαρακτηριστικά του αστικού πολιτικού συστήματος για τη θωράκιση της εξουσίας του κεφαλαίου μετά την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ.

Η ομάδα των πραξικοπηματιών του 1967 είχε εκκολαφτεί μέσα στους μηχανισμούς αυτού του μεταπολεμικού, μετεμφυλιακού αστικού κράτους που χτίστηκε πάνω στον αντικομμουνισμό, στην καταπάτηση των λαϊκών ελευθεριών και στα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Η στρατιωτική δικτατορία ήρθε για να εγγυηθεί και να εφαρμόσει με τη βία τις επιταγές των ξένων «συμμάχων», ιδιαίτερα των ΗΠΑ με κεντρικό στόχο τη σταθεροποίηση της καπιταλιστικής εξουσίας και την καταστολή του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίστηκε η προστασία της Αμερικάνικης κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο και ξεπουλήθηκε η Κύπρος.

Ο λαός δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι η συνέχεια της ιστορίας ενός λαού, ο οποίος μπόρεσε να συνδέσει τη μάχη ενάντια στη δικτατορία με τη μάχη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Ο Νοέμβρης του ’73 ήταν η στιγμή που οι λαϊκές μάζες οργανώθηκαν εκ νέου, πάλεψαν ενάντια στην αμερικανοκίνητη δικτατορία. Η ορμή του λαϊκού παράγοντα ανάγκασε την αστική τάξη να αναδιπλωθεί και να ενσωματώσει κάποιες από τις λαϊκές διεκδικήσεις στα πλαίσια διατήρησης της κυριαρχίας της και την εκτόνωση της λαϊκής οργής.

Το πόσο επικίνδυνο είναι το μήνυμα της επετείου του Πολυτεχνείου για το αστικό σύστημα φάνηκε ήδη από την 1^η επέτειο το 1974, οπού σε μια προσπάθεια αποσόβησης των πιθανών κινδύνων που θα εγκυμονούσε ο εορτασμός του τριημέρου, προκηρυχτήκαν οι πρώτες εθνικές εκλογές της Μεταπολίτευσης στις 17 Νοεμβρίου 1974, ενώ παράλληλα απαγορεύθηκαν από την κυβέρνηση και την αστυνομία οι δημόσιες συναθροίσεις για το τριήμερο 15-17/11. Παρά την προσπάθεια τρομοκρατίας και παραχάραξης που εξαπέλυσαν με όλο τους το μένος οι αστικοί μηχανισμοί και οι αντιπρόσωποι των ΗΠΑ στην χώρα, προς τον λαό και την νεολαία, ο λαός ούτε σιώπησε ούτε φοβήθηκε και έστειλε τα σχέδια τους στον «κάλαθο των αχρήστων». Στις 15 Νοέμβρη 1974 χιλιάδες κόσμου διαδήλωσε από το Πολυτεχνείο έως το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, δίνοντας το μήνυμα πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί την ιστορική συνέχεια των αγώνων στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής και του εμφυλίου, των αγώνων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών στην Καισαριανή και του ΔΣΕ, αποτελεί μια διαρκής υπενθύμιση πως ο οργανωμένος λαός μπορεί με την πάλη του να δημιουργήσει βαθιές ρωγμές στην κυρίαρχη αστική στρατηγική ακόμα και σε περιόδους που ο συσχετισμός δύναμης φαντάζει ανίκητος.

Ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός!

Σε μια περίοδο που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί εντείνονται και επιδίδονται στο αιματοκύλισμα των λαών σε μια σειρά από χώρες, στα πλαίσια αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, το αίτημα ''έξω αι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ'' είναι επίκαιρο. Στην περίοδο της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, του πολέμου της Ουκρανίας, των αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και του ανταγωνισμού με τις ανερχόμενες δυνάμεις της Ανατολής, ο ξεσηκωμός για να μην πληρώσει ο λαός «το μάρμαρο» είναι επίκαιρος και αναγκαίος. Οι ισχυροί μοιράζουν τον πλανήτη και ανταγωνίζονται για τις σφαίρες επιρροής, τους εμπορικούς δρόμους, τις εφοδιαστικές αλυσίδες, τους ορυκτούς πόρους. Καταστρέφουν τους λαούς αρπάζουν την περιουσία τους για το κεφάλαιο βυθίζοντας τα λαϊκά στρώματα βαθύτερα στην κρίση, τη φτώχεια, την προσφυγιά, τον πόλεμο, ενώ φιμώνουν κάθε φωνή που αντιτίθεται στα σχέδια τους.

Η κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και η αδυναμία δυναμικής υπέρβασής της από το κεφάλαιο, οδηγεί σε νέες αιματηρές συγκρούσεις και σε νέο αιματοκύλισμα. Η ανοιχτή αμφισβήτηση για πρώτη φορά μετά τον Β’ Π.Π. για την ηγεμονία στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και η μετατόπιση του συσχετισμού δύναμης προς τις χώρες της Ανατολής, με κυρίαρχη την Κίνα, διαμορφώνει ένα εκρηκτικό πεδίο ανταγωνισμών. Η ένταση του πολέμου μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας, οι επεμβάσεις των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, η περεταίρω εξόντωση των Παλαιστινίων στην Γάζα και την Δυτική Όχθη, αλλά και οι στρατιωτικές επεμβάσεις του Ισραήλ σε γειτονικές χώρες όπως ο Λίβανος και η Συρία, αποσκοπούν στην ανάσχεση, τον περιορισμό και την απομόνωση του υπό διαμόρφωση άξονα στην Ανατολή από τον κυρίαρχο Ευρωατλαντικό πόλο. Οι περιοχές της Μέσης Ανατολής, του Ινδικού Ωκεανού και της Νότιας Σινικής Θάλασσας, αποτελούν κυρίαρχα πεδία ανταγωνισμού καθώς είναι βασικοί για τον έλεγχο των εμπορικών διαδρόμων και του παγκόσμιου εμπορίου τόσο με όρους μεταφοράς από την Δύση στην Ανατολή ή αντίστροφα όσο και από τον Βορρά στον Νότο. Ο έλεγχος αυτών των εμπορικών αξόνων έχει στρατηγικό χαρακτήρα ελέγχου του παγκόσμιου εμπορίου. Γεννά ευκαιρίες καπιταλιστικής ανάπτυξης στα σημεία που διέρχεται, ενώ οι δυνάμεις που τους ελέγχουν εξασφαλίζουν τη γεωπολιτική τους ισχύ επιβάλλοντας το πλαίσιο και τη συνεργασία με τα κράτη και τους λαούς της περιοχής. Στη σημερινή εποχή των BigDatas, του ΑΙ, των χρηματοπιστωτικών ροών και κέντρων και ψηφιακών υπηρεσιών, τα καλώδια που διέρχονται στους ίδιους άξονες αποτελούν κεντρικό σημείο της ψηφιακής οικονομίας και ο έλεγχος τους υπερβαίνει την αξία που αφορά στις ενεργειακές ροές ως το κύριο σημείο ελέγχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης που αποτελούσε σε μία ολόκληρη προηγούμενη περίοδο το καθοριστικό στοιχείο που εξασφάλιζε τον κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό. Δεν αναιρούνται φυσικά οι βαθύτερες γενικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που αφορούν στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της περιφέρειας από τις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, και αυτό αφορά και τις δύο ισχυρούς πόλους ΗΠΑ και Κίνα.

Στην ίδια κατεύθυνση όξυνσης των ανταγωνισμών το Ισραήλ προκρίνεται ως το «μαντρόσκυλο» που θα προασπίσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή και θα διασφαλίσει την κυριαρχία τους, ενώ αυτές στρέφουν το ενδιαφέρον τους ανατολικά. Η «ειρήνη» που προτάσσουν για τον παλαιστινιακό λαό προϋποθέτει και επιβάλει την παραίτησή του από το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και, το δικαίωμα της κρατικής του υπόστασης στα γηγενή του εδάφη, που αρπάχτηκαν με την βία από αυτόν, να δεχτεί την προοπτική δημιουργίας ενός «υπό αίρεση» κράτος –προτεκτοράτου, ελάχιστης οντότητας και διαχειριζόμενου και εξαρτώμενου πλήρως από την αμερικανό-ισραηλινή παρουσία και εξουσία. Η προοπτική αυτή ανοίγει τον ασκό του Αιόλου καθώς έτσι παγιώνεται ένα μοντέλο καταπάτησης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, νομιμοποιείται η εισβολή και η κατοχή γειτονικών εδαφών και η δημιουργία ζωνών ανάσχεσης και περιορισμού για την προστασία των συμφερόντων του ισχυρού, ενώ ο λαός και οι εργαζόμενοι υφίστανται μεγαλύτερη εκμετάλλευση και μπαίνουν σε καθεστώς διπλής κατοχής. Η προοπτική αυτή δεν είναι επικίνδυνη μονάχα για τον λαό της Παλαιστίνης αλλά είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για όλους τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου συμπεριλαμβανόμενου και του Ελληνικού.

Την ίδια στιγμή λοιπόν που οι λαοί σκοτώνονται στα πολεμικά μέτωπα, οι τραπεζίτες και το βιομηχανικό κεφάλαιο «θησαυρίζουν» από τους εξοπλισμούς, τα πολεμικά δάνεια και τα προγράμματα στήριξης και ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων περιοχών, ενώ οι σφαίρες επιρροής αναδιατάσσονται και νέα πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας ανοίγονται. Οι αστικές τάξεις των εμπλεκόμενων δυνάμεων προετοιμάζονται στο έδαφος του ανταγωνισμού για το ενδεχόμενο της γενίκευσης της σύγκρουσης φέρνοντάς το ολοένα και πιο κοντά. Οι αστικές τάξεις της ΕΕ, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ετοιμάζονται πλέον διακηρύσσοντας ανοιχτά τη βεβαιότητα του πολέμου ως αναπόφευκτο γεγονός μέχρι ή γύρω στο 2030. Με αυτό τον τρόπο σχεδιάζεται η νέα πολεμική γραμμή της οικονομίας στην ΕΕ με προγράμματα πολεμικής προετοιμασίας της Ένωσης, με την μετατροπή μέρους της διαδικασίας παραγωγής μεγάλων Ευρωπαϊκών βιομηχανιών σε παραγωγές πολεμικού εξοπλισμούς, drones, πυραύλων, κλπ, με τις οδηγίες και τα σχέδια για ελεύθερη μεταφορά ιμπεριαλιστικών στρατών από χώρα σε χώρα και κατάργηση των εσωτερικών συνόρων σε ότι αφορά στρατιωτικά ζητήματα, ενώ εξοντώνουν οικονομικά τον εργαζόμενο λαό, μέσω των ματωμένων πρωτογενών πλεονασμάτων. Καθόλου τυχαία δεν είναι και η αύξηση των ερευνητικών προγραμμάτων και οι συνεργασίες των πανεπιστημίων με το ΝΑΤΟ και το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, την ίδια περίοδο.

Η εγκληματική δράση των κατασταλτικών μηχανισμών του ιμπεριαλισμού, από τις υπηρεσίες τύπου ICE στις ΗΠΑ που κυνηγούν απάνθρωπα τους ξεριζωμένους της φτώχειας, μέχρι τα ναζιστικά αποσπάσματα στρατολόγησης στην Ουκρανία και τα δολοφονικά υπολείμματα του ISIS στη Συρία, δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι η ίδια η ουσία του συστήματος. Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν με την πλήρη κάλυψη, τον συντονισμό και την καθοδήγηση των αστικών κυβερνήσεων και της άρχουσας τάξης. Στόχος τους είναι η επιβολή της δικτατορίας του κεφαλαίου και το σιδερένιο φίμωμα των λαών που πλήττονται από τη φτώχεια και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Αυτή είναι η πραγματική όψη της «αστικής δημοκρατίας». Είναι η δημοκρατία του μεγάλου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, που επιβάλλει τη σύγχρονη σκλαβιά και σφαγιάζει τους λαούς, με μοναδικό σκοπό τη διασφάλιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και την επιβίωση του σάπιου συστήματός τους.

Πάλη ενάντια σε ξένους και ντόπιους δυνάστες!

Η ελληνική αστική τάξη «μετά χαράς» συμπλέει και ενισχύει τα σχέδια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της Δύσης και των ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ. Με πολιτική επιλογή και θαρρετή στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης η χώρα εμπλέκεται ενεργά στα πολεμικά μέτωπα, τις αποστολές εξοπλισμού και τη σφαγή των λαών. Η χώρα μετατρέπεται απ’ άκρη σ’ άκρη σε νατοϊκή βάση, σε ορμητήριο των δυνάμεων της Δύσης και των ΗΠΑ, και γίνεται στόχος για τους «αντίπαλους» ιμπεριαλιστές. Μετά χαράς παραχωρούν και εξαρτούν τη χώρα, την εθνική και λαϊκή κυριαρχία από τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, σε αντίθεση με τα συμφέροντα του λαού. Κάθε άλλο παρά σταθερότητα διαμορφώνεται για την Ελλάδα με αυτές τις επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης σε συνέχεια των προηγούμενων, που διαμορφώνουν κατάσταση μετατροπής της χώρας σε φυλάκιο των ΗΠΑ και κινδύνων για το λαό, μαγνητίζοντας την επιθετικότητα των άλλων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. Επικίνδυνες εξελίξεις για το λαό μας καθημερινά προχωρούν, όπως αυτή της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, στα πλαίσια της οποίας εκχωρούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνικού λαού σε ισχυρότερες αστικές τάξεις και προωθούνται οι επιταγές των «Ευρωατλαντικών Συμμάχων» μας για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Με τις ρηματικές διακοινώσεις και τις NAVTEX δίνεται στην Τουρκική αστική τάξη η δυνατότητα να διεκδικεί την ελληνική υφαλοκρηπίδα, αυξάνοντας τις πιθανότητες πολέμου, αναδεικνύοντας την κοροϊδία των κυβερνήσεων για τις συμμαχίες και τις αμυντικές διαβεβαιώσεις, βάζοντας τους εργαζόμενους σε καθεστώς διπλής εκμετάλλευσης από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, στον βωμό της διατήρησης και της ενίσχυσης της θέσης της ελληνικής αστικής τάξης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

Ο λαός και η νεολαία δεν ζητάει πολεμικούς εξοπλισμούς και «Ασπίδες του Αχιλλέα» των 3 δις για τη δήθεν άμυνα, από κάποιον γειτονικό εχθρό. Εχθρός είναι το κεφάλαιο και οι πολυεθνικές, τα ενεργειακά καρτέλ και τα καρτέλ τροφίμων που εξανεμίζουν το λαϊκό εισόδημα τις πρώτες μέρες του μήνα, τα κοράκια των funds που αρπάζουν την λαϊκή κατοικία και εμπορευματοποιούν το δικαίωμα στην στέγαση, για την διατήρηση της ανταγωνιστικότητας και της «υγιούς επιχειρηματικότητας», όπως διατυμπανίζουν τα αστικά επιτελεία. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία ζητούν να έχουν δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, να έχουν αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και εργασίας και όχι 13ώρα, να μην πληρώνουν την ακρίβεια και το αυξανόμενο δημόσιο χρέος, να αυξηθούν οι μισθοί, να μην τους αρπάζουν τα σπίτια, να μην μένουν χωρίς δρόμους, ρεύμα και νερό λόγω καιρικών συνθηκών και κρατικής ανεπάρκειας. Να μην διαλέγουν ανάμεσα στην ανεργία και την ετεροαπασχόληση ή μετανάστευση.

Ο λαός γνωρίζει πως τα σχέδια κυβερνητισμού, δημοκρατικού καπιταλισμού και τα αστικά κόμματα δεν μπορούν να του προσφέρουν τίποτα από τα παραπάνω. Άλλωστε, τι μπορεί να περιμένει κάποιος από τους πρωθυπουργούς των σκανδάλων, των αντεργατικών μέτρων και του περιορισμού των ελευθεριών; Δεν έχει ο λαός να περιμένει κάτι από τις κυβερνήσεις που υποτάσσονται στους αφέντες τους, που θυσιάζουν νεκρούς εργάτες στις βιομηχανίες και τις κατασκευές, που στοιβάζουν τη νεολαία σε τρένα δίχως γυρισμό. Οι πρόσφατοι εργατικοί αγώνες όπως η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών, οι μάχες για την υπογραφή ΣΣΕ, οι κλαδικές απεργίες με μαζική συμμετοχή και οι διεκδικήσεις σε εργασιακούς χώρους, δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι με όχημα τα εργατικά σωματεία, τις ομοσπονδίες και τις υπόλοιπες δομές του εργατικού κινήματος, δίνουν καθημερινά τη μάχη ενάντια στην εργοδοσία, την κυβέρνηση, το κεφάλαιο, ενάντια στους εκμεταλλευτές τους.

Όχι στην καταστολή των αγώνων! Να τσακίσουμε τον φασισμό και το σύστημα που τον γεννά!

Στην παραπάνω κατάσταση η νεολαία δεν έχει μείνει με σταυρωμένα χέρια. Το συγκλονιστικό κύμα κινητοποιήσεων του Οκτώβρη σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες από μαθητές, φοιτητές και εργαζόμενους, απέναντι στην διάλυση της ζωής και της προοπτικής τους, δίνει νέα προοπτική στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες. Ενάντια στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο και την πολιτική της κοινωνικής εξαθλίωσης, οι μαζικές κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Αλβανία, οι αποκλεισμοί και η επανεμφάνιση της νεολαίας στον δρόμο φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της αστικής πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο και η νεολαία στην Ελλάδα παίρνει την σκυτάλη και κινητοποιείται. Οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην διάλυση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, στις διαγραφές και στην ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, καθώς και οι συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών ένα μήνυμα ελπίδας για τις λαϊκές μάζες και θα πρέπει να συνεχιστούν και να ενισχυθούν.

Η απάντηση από την αστική τάξη και το κεφάλαιο είναι η σκληρή καταστολή των κινητοποιήσεων της νεολαίας, ο περεταίρω περιορισμός των ελευθεριών, η καταπάτηση των δικαιωμάτων λαού και νεολαίας και η όξυνση της καταστολής με την συμβολή και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων αλλά και με την εκ’ νέου άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού. Άλλωστε είναι πλέον γνωστό πως σε περιόδους κρίσης και έντονης κοινωνικής δυσαρέσκειας τα διάφορα φασιστικά μορφώματα ενισχύονται και βρίσκουν χώρο ανάπτυξης με τις ευλογίες του κεφαλαίου για να αποπροσανατολίσουν τον λαό από τον κυρίαρχο εκμεταλλευτή του. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ψηφιακές πλατφόρμες επιτρέπουν την ταχύτατη διάδοση ρατσιστικής και εθνικιστικής προπαγάνδας, τη συγκρότηση δικτύων και τον γρήγορο συντονισμό οργανωμένων ομάδων. Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την πολιτική και κοινωνική απομόνωση της φασιστικής ιδεολογίας και την αποκάλυψη του πραγματικού της ρόλου.

Ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς ανάπτυξης των τεχνολογικών δυνατοτήτων, ωστόσο το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και της νεολαίας, ολοένα και χειροτερεύει. Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι ούτε «καλή» ούτε «κακή». Το ζήτημα είναι ποιος την ελέγχει, για ποιον σκοπό χρησιμοποιείται και μέσα σε ποιο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Όσο η τεχνολογική εξέλιξη ελέγχεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, τότε πρώτο της μέλημα θα είναι η εξέλιξη των παραγωγικών δυνατοτήτων στο πλαίσιο της αύξησης του καπιταλιστικού κέρδους και η περεταίρω ενίσχυση των πολεμικών δυνατοτήτων, ενώ από την άλλη μεριά θα χρησιμοποιείται από τις αστικές τάξεις για τον περεταίρω έλεγχο του «εσωτερικού εχθρού», δηλαδή των εργαζόμενων και της νεολαίας. Το πλαίσιο επιτήρησης και ελέγχου που έχει στηθεί αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης (κάμερες AI, drones, αναγνώριση προσώπου, συλλογή δεδομένων και πρόβλεψη συμπεριφορών), δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για τις δημοκρατικές και κοινωνικές ελευθερίες. Όταν η παρακολούθηση μετατρέπεται σε πρόβλεψη και η πρόβλεψη σε προληπτική καταστολή, ανοίγει ένας επικίνδυνος δρόμος για τον περιορισμό της συλλογικής δράσης και την ποινικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ!

Η κυβέρνηση και τα τσιράκια της γνωρίζουν καλά και φοβούνται την δύναμη του οργανωμένου λαού και της νεολαίας. Φοβούνται το ορμητικό ποτάμι μαθητών, φοιτητών και εργαζόμενων που πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας στις κινητοποιήσεις του προηγούμενου χρονικού διαστήματος. Φοβούνται όμως πολύ παραπάνω το ίδιο το μήνυμα του Νοέμβρη και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Φοβούνται να μην φτάσει στον λαό, να μην γίνει κτήμα του και σε αυτό επιστρατεύουν κάθε μέσο που έχουν για να το εμποδίσουν. Έτσι προκύπτει η απόφαση για την αναθεώρηση του πλαισίου του εορτασμού του τριημέρου του Πολυτεχνείου, από τον «πρύτανη των ΜΑΤ» Χατζηγεωργίου. Απόφαση η οποία δεν σέβεται καν τους ανθρώπους που έδωσαν τον αντιδικτατορικό αγώνα και συνέβαλλαν στην ίδια την εξέγερση, αντιμετωπίζει και προκαθορίζει τους φοιτητικούς συλλόγους ως «εγκληματίες» που αντί να κάνουν μάθημα, διεκδικούν δικαιώματα και καλύτερη ζωή και πασχίζει να αποκόψει τον λαό από τον εορτασμό. Φυσικά, η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία ούτε «κεραυνός εν’ αιθρία» καθώς βασίζεται στο ίδιο πλαίσιο που εφαρμόζουν τα ιδρύματα, απέναντι στις διεκδικήσεις των φοιτητικών συλλόγων και των μέσων πάλης τους, με πειθαρχικές διώξεις φοιτητών, αστυνομικές επεμβάσεις, καθηγητικές αυθαιρεσίες, αδιαφάνεια στην κατανομή των πόρων των ιδρυμάτων, κ.α. με μπροστάρη τον Πρύτανη του ΕΜΠ. Όταν οι πρακτικές αυτές αποτυγχάνουν και οι φοιτητές δεν τρομοκρατούνται τότε επιστρατεύονται γνωστές και άγνωστες μέθοδοι προβοκάτσιας και συκοφάντησης των φοιτητικών αγώνων στην κοινωνία.

Είναι χρέος του λαϊκού και του νεολαιίστικου κινήματος το μήνυμα του Πολυτεχνείου αυτό να το κάνει κτήμα του λαού, της νεολαίας και της εργατικής τάξης και να το συνδέσει με τους αγώνες του σήμερα. Σε μια συγκυρία όπου τα τύμπανα του πολέμου ηχούν για άλλη μια φορά και η επίθεση στους εργαζόμενους και την νεολαία εντείνεται, θα πρέπει ο φετινός τριήμερος εορτασμός να δώσει νέα πνοή στο εργατικό-λαϊκό κίνημα. Απέναντι στις λογικές κάθε επίδοξου διαχειριστή του καπιταλιστικού συστήματος, απέναντι στην λογική της επιλογής του «μικρότερου κακού», ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά μας είναι η οργάνωση του λαού, της νεολαίας και της εργατικής τάξης, ο ανυποχώρητος λαϊκός αγώνας και η ταξική διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς που ποδοπατούνται από την ιμπεριαλιστική «μπότα». Η ασφάλεια και η ειρήνη των λαών δεν μπορούν να εξασφαλιστούν μέσα από την ενίσχυση των στρατιωτικών συμμαχιών, την ανάπτυξη βάσεων και υποδομών για τις ανάγκες των ιμπεριαλιστών και την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή σε πολεμικούς σχεδιασμούς. Δεν θα επέλθει καμία ειρήνη αν δεν αποσυρθούν όλα τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα , αν δεν ξεφύγουν οι λαοί από την επιλογή δήθεν καλύτερου ιμπεριαλιστή, δεν θα επέλθει καμιά ειρήνη αν δεν χαράξει ο ίδιος ο λαός το δρόμο του. Γιατί ο μόνος δίκαιος πόλεμος είναι αυτός που διεξάγουν οι λαοί απέναντι στους εκμεταλλευτές τους, είναι ο ταξικός πόλεμος της εργατικής τάξης και των συμμάχων στρωμάτων της απέναντι στην αστική τάξη της χώρας της. Ο μόνος δρόμος είναι η ανυποχώρητη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, απέναντι στην αστική τάξη και τους μηχανισμούς της, απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα εκμετάλλευσης που σκοτώνει την νεολαία και την εργατική τάξη, και σαπίζει ολοένα και περισσότερο. Μέχρι την τελική νίκη του λαού, για το άνοιγμα του δρόμου σε νέους κόσμους και νέες εποχές.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ 3ΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ