Η προδιαγεγραμμένη και λίγο πολύ ανακοινωμένη ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, ειναι πλέον γεγονός. Με ποιον άλλον τρόπο οι ιμπεριαλιστές της Ουάσινγκτον και του Λευκού Οίκου ,θα υποδεχόταν το νέο έτος πέρα από αυτόν που ξέρουν καλύτερα; Αυτόν του αιματοκυλίσματος των λαών για την διασφάλιση της κερδοφορίας τους.

«Καταλαβαίνει κανείς ποια είναι η κατάσταση των Γάλλων αγροτών όταν η Δημοκρατία είχε προσθέσει κι άλλα καινούρια βάρη στα παλιά. Βλέπει κανείς ότι η εκμετάλλευση τους δεν διαφέρει παρά στη μορφή από την εκμετάλλευση του βιομηχανικού προλεταριάτου. Ο εκμεταλλευτής είναι ο ίδιος: το κεφάλαιο. Οι ξεχωριστοί κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τους ξεχωριστούς αγρότες με την υποθήκη και την τοκογλυφία. Η κεφαλαιοκρατική τάξη εκμεταλλεύεται την αγροτική τάξη με τους κρατικούς φόρους. Ο τίτλος ιδιοκτησίας του αγρότη είναι το μαγικό μέσο, που με αυτό, το κεφάλαιο τον κρατά κάτω από τη γοητεία του, το πρόσχημα, που με αυτό το διεγείρει ενάντια στο βιομηχανικό προλεταριάτο. Μόνο η πτώση του κεφαλαίου μπορεί να σηκώσει τον αγρότη. »

 Από το έργο «Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία, 1848-1850», Καρλ Μαρξ

  Το παραπάνω απόσπασμα από το έργο του Μαρξ για τους αγροτικούς αγώνες στη Γαλλία στα μέσα του 19^ου αιώνα, αποτυπώνει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται έως και σήμερα το κεφάλαιο την αγροτική παραγωγή, ως περεταίρω πεδίο κερδοφορίας και όχι ως βασικό κλάδο για την ευημερία της λαϊκής μάζας. Υπό αυτό το πρίσμα, οι σημερινοί αγώνες των αγροτών στα μπλόκα και στην ελληνική επαρχία, αποτελούν αγώνα για την ζωή, αποτελούν αγώνα της πλέον πληττόμενης κοινωνικής τάξης, απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου & των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, οι οποίοι στο βωμό της κερδοφορίας τους, δεν διστάζουν να μετατρέψουν την τροφή από κοινωνικό αγαθό σε πεδίο κερδοφορίας, αφήνοντας έτσι «νηστικό» τον λαό.

Πενήντα δύο χρόνια από την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973. Εξέγερση, της οποίας τα μηνύματα, αποτελούν διδάγματα για τον κόσμο του αγώνα και αποτελούν την πιο επικίνδυνη έκφραση της δυναμικής που μπορεί να έχουν οι λαϊκές μάζες, όταν αυτές οργανώνονται και διεκδικούν μαζικά και μαχητικά τα συμφέροντα τους. Αυτός είναι και ο λόγος που διαχρονικά η αστική τάξη και τα φερέφωνα της, απεμπολούν την εξέγερση, σπιλώνουν την ιστορική της μνήμη, επιτίθενται και διασπείρουν ψεύδη και «Γκεμπελίστικη» προπαγάνδα γύρω από αυτή, αφού ακόμα και σήμερα το μήνυμα της, αποτελεί κίνδυνο για το αφήγημα τους.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτελεί απλά ένα στιγμιότυπο της αντιδικτατορικής πάλης ενάντια στην Χούντα των συνταγματαρχών, ούτε μια ακόμα απλή φοιτητική εξέγερση, όπως θέλει το αστικό πολιτικό σύστημα να προβάλλει. Η 17^η Νοέμβρη 1973 αποτελεί μια ημερομηνία ορόσημο για τον ελληνικό λαό, στην οποία εκφράστηκε μια από τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, έπειτα από τα γεγονότα της περιόδου 1940-1967, την ιστορική εποποιία του Ελληνικού λαού και των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ για την απελευθέρωση της χώρας από την ναζιστική κατοχή, την ανυποχώρητη μάχη των κομμουνιστών του ΔΣΕ ενάντια στους ντόπιους δωσίλογους συνεργάτες του 3^ου Ράιχ, που έπειτα έγιναν συνεργάτες των Άγγλων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, στους οποίους ξεπούλησαν την χώρα. Είναι η έκφραση της βούλησης του ελληνικού λαού, όπου με την νεολαία μπροστά, σήκωσε στην πλάτη του την ιστορική κληρονομιά που του άφησε το λαϊκό κίνημα και η αντίσταση, το μετεμφυλιακό κράτος των βασανιστηρίων, των νησιών εξόντωσης και των χώρων εξορίας. Αποτελεί ακόμα και σήμερα παράδειγμα για το πώς οι λαϊκές διεκδικήσεις μπορούν, ακόμα και σε περιόδους που ο ταξικός συσχετισμός δύναμης φαντάζει ανίκητος, να βρουν διέξοδο και να δημιουργήσουν ρήγματα στην κυρίαρχη αστική στρατηγική.

Ηχηρό μήνυμα απόρριψης του νομοσχεδίου για τις 13 ώρες εργασίας έδωσαν οι εργαζόμενοι μέσα από τα σωματεία και τη μαζική συμμετοχή τους στην απεργία της 1ης Οκτώβρη. Οι μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις έκαναν σαφή την μαζική εναντίωση του κόσμου της εργασίας στα σχέδια της κυβέρνησης και του κεφαλαίου συνολικά για τη ζωή των εργαζόμενων. Η μάχη συνεχίζεται με διεκδίκηση και οργάνωση στους χώρους δουλειάς, με νέες απεργιακές συγκεντρώσεις σωματείων και ομοσπονδιών.