antiratsistiko saloniki

Οι λιγότερο ή περισσότερο βίαιες, λιγότερο ή περισσότερο μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών είναι συνυφασμένες με την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών. Έτσι λοιπόν δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως κάποιο είδος κατάρας που εξέπεσε εκ των ουρανών από τη μια, ούτε όμως ως κάτι το δεδομένο και το “αδύνατο να αποφευχθεί” από την άλλη.

Και οι δύο προσεγγίσεις θα ήταν απλοϊκές και ελάχιστα θα είχαν να προσφέρουν σε μια προσπάθεια κατανόησης της πραγματικότητας, όχι προς χάριν της κατανόησης αλλά γιατί μόνο μια κατάσταση της οποίας τα αίτια και οι μηχανισμοί κίνησης θα έχουν κατανοηθεί είναι μια κατάσταση που μπορεί να αντιπαλευθεί συνειδητά και να αλλαχθεί.

Ένα δεύτερο σημείο που έχει σημασία να αναφερθεί, είναι πως δεν γίνονται όλοι οι άνθρωποι κοινωνοί του προσφυγικού ζητήματος με τον ίδιο τρόπο. Σε ένα διεθνές σύστημα κοινωνιών όπου όλοι μας εντασσόμαστε με ανισότιμο τρόπο, στη βάση των σχέσεων που αναπτύσσουμε με ανθρώπους και υλικά μέσα κατά τη διάρκεια της πιο σημαντικής ανθρώπινης δραστηριότητας – της διαδικασίας της παραγωγής, οποιαδήποτε προσπάθεια να εμφανιστεί το ζήτημα ως “πανανθρώπινο” ή “ανθρωπιστικό” συσκοτίζει μάλλον παρά βοηθάει στην κατανόησή του.

Έτσι λοιπόν, άλλος είναι ήδη πρόσφυγας, παλεύοντας με θεούς και δαίμονες για να ξεφύγει από την κόλαση που οι πάτρονες αυτών των θεών και δαιμόνων – οι ιμπεριαλιστές – δημιούργησαν στην πατρίδα του. Άλλος είναι εν δυνάμει πρόσφυγας, αφού ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστών – ιδιαίτερα σε καιρούς δομικής καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σαν αυτούς που ζούμε – έχει την τάση να διευρύνει τον αριθμό των χωρών που αποσταθεροποιεί στη βάση του ανταγωνισμού τους για ζώνες επιρροής, έλεγχο πρώτων υλών και εμπορικών δρόμων, παιχνίδια γεωπολιτικών συσχετισμών πατώντας αδίστακτα επί εκατοντάδων χιλιάδων πτωμάτων. Άλλος πάλι κερδοσκοπεί πάνω στα μεταναστευτικά ρεύματα με μια σειρά τρόπων. Είτε κερδίζοντας από την απόκτηση του ελέγχου πλουτοπαραγωγικών πηγών, είτε με λαθρεμπορία όπλων, καυσίμων και ανθρώπων (των προσφύγων), είτε εκμεταλλευόμενος εν τέλει την ίδια την εργατική δύναμη των προσφύγων (και μάλιστα έναντι πινακίου φακής) όταν αυτοί (όσοι από αυτούς τα καταφέρουν εν πάσει περιπτώσει) φτάσουν στις χώρες που θα εγκατασταθούν.

Τα ρυάκια των προσφυγικών ροών που έφταναν στη χώρα μας ένα προηγούμενο διάστημα και οφείλονταν σε πολεμικές επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού σε χώρες όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, μετατρέπονται τα τελευταία χρόνια ολοένα περισσότερο σε χείμαρους καθώς οι πολεμικές επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού πλησιάζουν τα σύνορα της χώρας μας και οξύνονται. Συρράξεις στις οποίες και η αστική τάξη της χώρας μας έχει συνευθύνη, φιλοξενώντας ΝΑΤΟϊκές ιμπεριαλιστικές βάσεις στο έδαφος της χώρας, συνάπτωντας συμμαχίες με τα πιο εγκληματικά καθεστώτα της περιοχής (Ισραήλ, Αίγυπτο), πλειοδοτώντας σε πολεμόχαρες κραυγές στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών (ποιος θυμάται όμως σήμερα τις πολεμόχαρες κραυγές Βενιζέλου – και όχι μόνον – ενάντια στο καθεστώς Καντάφι της Λιβύης που είχε σαν στόχο την διαμόρφωση της ΑΟΖ της χώρας μας με τον νότιο αυτό γείτονα με όσο το δυνατόν πιο ευνοϊκούς για τους ελληνες καπιταλιστές όρους).

Τα παραπάνω, θέτουν θεωρούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει οι εργαζόμενοι της χώρας μας αλλά και διεθνώς να αντιληφθούν το προσφυγικό ζήτημα. Ένα πλαίσιο δηλαδή ταξικής αλληλεγγύης στη βάση της ενιαιότητας των συμφερόντων που διαμορφώνει η κοινή ή παραπλύσια σχέση που αναπτύσσουν οι εργαζόμενοι όλων των χωρών με τους ανθρώπους και τα υλικά μέσα κατά τη διαδικασία της παραγωγής. Πλαίσιο που είναι η υλική βάση – στο βαθμό που συνειδητοποιηθεί – της ενιαιοποίησής τους, στη χώρα μας και διεθνώς, απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Ενιαιοποίηση που είναι ο μόνος τρόπος να αντιπαλευθούν οι εκατόμβες που ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός στην κρίση του, που σπέρνουν σε ολοένα και περισσότερες περιοχές της υφηλίου πόνο, δυστυχία, φτώχεια και πόλεμο (μια τέτοια κατάσταση, σχετικά ήπια σε σύγκριση με χώρες όπως η Λιβύη, η Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν βιώνουμε και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια με την αδίστακτη ταξική επίθεση της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών σε βάρος των εργαζόμενων της χώρας με το σύνολο των πολιτικών που έχει κωδικοποιηθεί ως “μνημόνια”). Ενιαιοποίηση τέλος που είναι το μόνο αντίδοτο στην ισχύ του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, αφού αυτή πηγάζει από τον τρόπο που καταφέρνει να διασπά τις εργαζόμενες τάξεις των διάφορων χωρών, να θέτει τις μεν αντιμέτωπες των δε. Σ' αυτόν του τον στόχο, ανεκτίμητοι σύμμαχοι του ιμπεριαλισμού αποτελούν ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εθνικισμός και ως τέτοιους θα πρέπει να τους θέτουμε απέναντί μας.

Προφανώς τέλος και η συνειδητοποίηση δεν είναι από μόνη της αρκετή. Για να επικυρωθεί και για να αποκτήσει αξία χρειάζεται πράξη. Σ' αυτή τη κατεύθυνση ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο ο λαός μας αντιμετωπίζει την κατάσταση (παρά την αντιφατικότητά του) έχει να δώσει πολλά. Το κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης που έχει σημαντικές διαστάσεις και είναι ελπιδοφόρο θα πρέπει να ενδυναμωθεί ακόμα περισσότερο κατακτώντας στοιχεία ταξικά και αφήνοντας στην πάντα λογικές “φιλανθρωπίας” και “ανθρωπιστικής ευαισθησίας”. Δεν είναι ζήτημα ευαισθησιών αλλά ζήτημα κοινών συμφερόντων!

Επιπλέον, πλάι του, θα πρέπει να ορθωθεί ένα ρωμαλέο αντιιμπεριαλιστικό και φιλειρηνικό κίνημα που θα απαιτεί τον τερματισμό των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, που θα στέκεται αλληλέγυο στα ταξικά μας αδέρφια που δολοφονήθηκαν στην Άγκυρα πριν από μερικές μέρες, που θα παλεύει για αρμονική και ειρηνική συνύπαρξη των λαών. Κι επειδή οι “δικοί μας ιμπεριαλιστές” είναι οι πρώτοι και κύριοι αντίπαλοί μας, το στίγμα εναντίωσης σε ΕΕ-ΗΠΑ και ΝΑΤΟ θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρο. Είναι αυτοί που στηρίζουν τους φασίστες στην Ουκρανία, είναι αυτοί που προκαλούν οικονομική γενοκτονία των λαών του νότου της ΕΕ εμβαθύνοντας παράλληλα την εκμετάλλευση των λαών του κέντρου, είναι αυτοί που αποτελούν τους κύριους μακελάρηδες της υφηλίου όχι μόνο τα τελευταία χρόνια αλλά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και έπειτα.

Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν παρά να γίνουν στη βάση της αναβάθμισης της οργάνωσης και της συνειδητότητας των εργαζόμενων στη χώρα μας και σε συνεργασία με τους εργαζόμενους των υπόλοιπων χωρών στα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο και τον κόσμο ολόκληρο. Γιατί σε τελική ανάλυση η μήτρα από την οποία εκπορεύονται τα δεινά τόσο για τους εργαζόμενους της χώρας μας όσο και διεθνώς έχουν κοινό ονοματεπώνυμο: αυτό είναι Καπιταλισμός, αυτό είναι Ιμπεριαλισμός! Αυτοί είναι οι εχθροί μας και αυτούς πρέπει να αντιπαλέψουμε ενωμένοι!

Αριστερή Συσπείρωση

Οκτώβρης 2015

 

book-128Περιοδικό

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ 

periodika

posterΑφίσες

afises

video-playΒίντεο

video

tetradia-marxismou small