1. Για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο.

Η μεταβολή στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα ως αποτέλεσμα της κρίσης του παραγωγικού μοντέλου και της άναρχης παραγωγής, της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και σχέσεων μεταξύ των κρατών, δίνοντας έμφαση στο παραγωγικό μοντέλο της δύσης και στην ανάδειξη της Κίνας όχι μόνο ως παραγωγικό βιομηχανικό κέντρο (όπως πολλές από τις θεωρίες που εστιάζουν μόνο στην παραγωγική δυναμική και το χαμηλό συγκριτικά κόστος παραγωγής), αλλά και ως κέντρο καινοτομίας και τεχνολογικής ανάπτυξης. Η κρίση αυτή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ως επακόλουθο της μεταβολής του συσχετισμού δύναμης προς τη μεριά της ανατολής, συνεχίζει να βαθαίνει στο μεσοδιάστημα και να προκαλεί οξύνσεις του ανταγωνισμού τριβές και πολέμους κυρίως στα σημεία επαφής ή επέκτασης των ιμπεριαλιστικών μπλοκ. Ως τέτοια σημεία θα πρέπει να ιδωθούν η κρίση και απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος στο Ιράν με ένα περισσότερο φιλοδυτικό, η ανάδειξη μίας κυβέρνησης φιλοδυτικής στη Συρία από τα πρωτοπαλίκαρα των τζιχαντιστών, η επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα και αντίστοιχα η απειλή για την Κούβα, η επέμβαση του Ισραήλ σε Γάζα και Λίβανο με στόχο να περιορίσει την πρόσβαση του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή. Μεσοπρόθεσμο στόχο έχουν τον περιορισμό της επιρροής, την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Κίνας και την ενσωμάτωση σε κατώτερη θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, την πίεση για παραχωρήσεις στις αλυσίδες τροφοδοσίας και πρώτων υλών, το άνοιγμα της αγοράς της σε περισσότερα δυτικά κεφάλαια και κυρίως την ενσωμάτωση του μοντέλου συσσώρευσης της με βάση και με τους κανόνες της δύσης. Αυτοί οι όροι φυσικά δεν αναιρούν τις βαθύτερες γενικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που αφορούν στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της περιφέρειας από τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, και αυτό αφορά και τους δύο ισχυρούς πόλους, Κίνα και ΗΠΑ. Η περιοχή αυτή και για τις δύο κυρίαρχες οικονομίες, αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού που δεν σχετίζεται μόνο στον ενεργειακό πλούτο αλλά στο πολλαπλό ρόλο της περιοχής στους εμπορικούς δρόμους, από Δύση σε Ανατολή ή το αντίστροφο στις μέρες μας, αντίστοιχα από Βορρά σε Νότο [για αυτό και το ενδιαφέρον περιφερειακών δυνάμεων όπως το Καζακστάν (που αποτελεί μία από τις πρώτες χώρες που μετά την προσωρινή εκεχειρία ανακοίνωσε τα έργα επενδύσεων του σε λιμάνια στο Ιράν ως δρόμος πρόσβασης στον Ινδικό και το διεθνές εμπόριο) και μεταξύ και άλλων λόγων η Ρωσία] και την πρόσβαση σε σημαντικά κέντρα οικονομικής και βιομηχανικής ισχύος, που εμπλέκονται με τις χώρες του κόλπου, την Ινδία, την πρόσβαση στη Μεσόγειο κλπ. Αποτελείται από λιμάνια και σημαντικούς εναλλακτικούς δρόμους μεταφοράς από στεριά όπως το BRI (νέος δρόμος του μεταξιού), για τη μεταφορά προϊόντων και συνδέει χώρες παραγωγής προϊόντων, πρώτων υλών και χρηματοπιστωτικών κέντρων και υπηρεσιών. Η περιοχή αποτελεί έναν από τους τρεις μεγάλους δρόμους εμπορίου παγκοσμίως, μαζί με το δρόμο του Ατλαντικού μεταξύ Ευρώπης – ΗΠΑ – Καναδά, και του δρόμου του Ειρηνικού που συνδέει τα μεγάλα λιμάνια της Κίνας, Ν. Κορέας, Ιαπωνίας και Σιγκαπούρης με το Λος Άντζελες και τη Δ. ακτή της αμερικανικής Ηπείρου. Ο έλεγχος αυτών των εμπορικών αξόνων έχει στρατηγικό χαρακτήρα ελέγχου του παγκόσμιου εμπορίου. Γεννά ευκαιρίες καπιταλιστικής ανάπτυξης στα σημεία που διέρχεται, ενώ οι δυνάμεις που τους ελέγχουν εξασφαλίζουν τη γεωπολιτική τους ισχύ επιβάλλοντας το πλαίσιο και τη συνεργασία με τα κράτη και τους λαούς της περιοχής. Στη σημερινή εποχή των BigDatas, του ΑΙ, των χρηματοπιστωτικών ροών και κέντρων και ψηφιακών υπηρεσιών, τα καλώδια που διέρχονται στους ίδιους άξονες αποτελούν κεντρικό σημείο της ψηφιακής οικονομίας και ο έλεγχος τους υπερβαίνει την αξία που αφορά στις ενεργειακές ροές ως το κύριο σημείο ελέγχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης που αποτελούσε σε μία ολόκληρη προηγούμενη περίοδο το καθοριστικό στοιχείο που εξασφάλιζε τον κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό.