1st maay 2024ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
Αθήνα 10.30 Σύνταγμα
Θεσσαλονίκη 10.30 Άγαλμα Βενιζέλου
Βόλος 10.30 Πλατεία Ελευθερίας
Πάτρα 10.30 Εργατικό Κέντρο

 

Επτάχρονα παιδιά που δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα, εργάτες που δεν κοιμούνται ολόκληρα μερόνυχτα, αδιάκοπη εργασία από τις τέσσερις και πέντε το πρωί έως τις εννιά και δέκα το βράδυ, άτακτα γεύματα που γίνονται μέσα σε χώρους εργασίας δηλητηριασμένους από φώσφορο. 138 χρόνια μετά μπορεί να απέχουμε από τέτοιους κινδύνους και δυσκολίες που αποτυπώνει γλαφυρά ο Μαρξ στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου, όλα αυτά όμως ήταν για τις βιομηχανοποιημένες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού τον 19ο αιώνα κάτι φυσικό, καθημερινό και αυτονόητο.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ο αγώνας για την καθιέρωση του 8ώρου, ο αγώνας δηλαδή για τη ριζική μείωση περίπου στο 50% του μέσου εργάσιμου χρόνου της εποχής, ήταν μία «έφοδος στον ουρανό», το εφαλτήριο για την ενότητα της εργατικής τάξης απέναντι στους δυνάστες της.
Όσο οι εργάτες γερνούσαν πρόωρα και σπάνια έφταναν το 42ο έτος της ηλικίας τους, οι ρυθμοί καπιταλιστικής ανάπτυξης κάλπαζαν, οι σιδηρόδρομοι επεκτείνονταν προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, τα ορυχεία αναπτύσσονταν, η βιομηχανική παραγωγή παρουσίαζε μία πρωτόγνωρη ανοδική τάση. Δεν ήταν επομένως μονάχα η αιματηρή και απάνθρωπη εκμετάλλευση που οδήγησε του εργάτες στην πλατεία Haymarket του Σικάγο τον Μάη του 1886. Πολύ περισσότερο ήταν αυτή η πρωτόγνωρη συγχώνευση και όξυνση των αντιφάσεων του καπιταλισμού που έδωσε σε μία εργατική κινητοποίηση την τροπή που είναι σήμερα σε όλους γνωστή.
138 χρόνια ιστορίας έχουν αλλάξει ριζικά τον χάρτη... όμως ο καπιταλισμός είναι αντιμέτωπος και σήμερα με παρόμοιες αντιφάσεις. Μόλις το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 44,5% του παγκόσμιου πλούτου (έκθεση UBS) τη στιγμή που οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα και διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Από τη μία μεριά τα επιτεύγματα της επιστήμης και η χρήση της τεχνολογίας έχουν πολλαπλασιάσει την παραγωγή, μπορούν να μειώσουν τον αναγκαίο χρόνο εργασίας, να βελτιώσουν το προσδόκιμο ζωή προλαμβάνοντας ή θεραπεύοντας ασθένειες και να αυξήσουν τον ελεύθερο χρόνο. Από την άλλη μεριά το κεφάλαιο ανοίγει έναν νέο κύκλο επίθεσης στους εργαζόμενους για να ρεφάρει τα σπασμένα της κρίσης, ενώ επαναφέρει τον πόλεμο ως μέσο επίλυσης των αδιεξόδων και των αδυναμιών του.


ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ


Σήμερα κεφάλαιο και εργοδοσία από κοινού με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις που τους έκαναν πλάτες, επιχειρούν να γυρίσουν το χρόνο πίσω αναιρώντας το βασικό πυρήνα των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος. Ο νόμος Αχτσιόγλου έδωσε τη σκυτάλη στο Χατζηδάκη-Βρούτση και αυτός με τη σειρά του στο νόμο Γεωργιάδη, θεσμοθετώντας τη 13ωρη εργασία την ημέρα και 78ωρη την εβδομάδα, την κατάργηση της πενθήμερης εργασίας και την 6μηνη δοκιμαστική περίοδο, την απελευθέρωση των απολύσεων, την παρέμβαση του κράτους στα σωματεία και τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία.
Παρουσιάζουν ως «δικαίωμα» την εργασία σε πολλαπλούς εργοδότες και ταυτόχρονα χλευάζουν τους εργαζόμενους που αναγκάζονται να δουλεύουν περισσότερο για να πάρουν λιγότερα... όμως μόνο οι άνθρωποι της βιοπάλης ξέρουν πώς είναι να βλέπεις περισσότερες ώρες την ημέρα τον εργοδότη σου παρά την οικογένειά σου. Πώς είναι να δουλεύεις με ανύπαρκτα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τριετίες, βαρέα και ανθυγιεινά. Αισχροκερδούν στις πλάτες τους και τους αμείβουν με ψίχουλα τα οποία στη συνέχεια τα υφαρπάζουν με φορομπηχτική πολιτική και ακρίβεια που στα βασικά αγαθά χτυπάει κόκκινο.
Την ίδια στιγμή χώνονται μέχρι τα μπούνια στις πολεμικές αναταραχές, εγκληματούν στο όνομα του λαού και τον καλούν να βάλει πλάτη και να συνηθίσει να ζει με τα λίγα, για να γίνουν αυτοί λομπίστες πολεμικών εξοπλισμών και να ταΐζουν τα κανόνια του ΝΑΤΟ, του Ισραήλ και του Ζελένσκι με νέα πακέτα στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας. Έστειλαν τη φρεγάτα Ύδρα να καταρρίπτει drones για την «ειρήνευση» των σχέσεων στην Ερυθρά Θάλασσα ενώ έτρεξαν να καταδικάσουν το Ιράν και να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο Ισραήλ, το πιο διεστραμμένο κράτος-μακελάρη που διαπράττει μία από τις μεγαλύτερες θηριωδίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τόσο κούφιος, γελοίος και υποκριτικός είναι ο φιλελεύθερος ανθρωπισμός τους.


ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΦΡΕΝΟ – ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ


138 χρόνια ιστορίας δεν ήταν αρκετά για να κόψουν το νήμα των εργατικών διεκδικήσεων και των αγώνων, ούτε για να μετατρέψουν την εργατική πρωτομαγιά σε μία εορταστική αργία. Όσο και να το επιδιώκει η Κυβέρνηση, από κοινού με τους κολαούζους της ηγεσίας της ΓΣΕΕ δεν θα το επιτρέψουν οι χιλιάδες εργαζόμενοι που απήργησαν και διαδήλωσαν μαζικά, δυναμικά και αποφασιστικά στις 28 Φλεβάρη και τις 17 Απρίλη ταράζοντας τα λιμνάζοντα νερά που επιχειρούν να επιβάλουν στους κόλπους του εργατικού κινήματος.
Το κόκκινο νήμα που συνδέει το Σικάγο του 1886 με την Πρωτομαγιά της Αθήνας του 1924, την Πρωτομαγιά των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης του 1936 και των 200 Κομμουνιστών της Καισαριανής του 1944 δεν είναι μόνο το αίμα. Αυτό το κόκκινο νήμα συνδέει 138 χρόνια ιστορίας, αγώνων, διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος.
Συνεχίζουμε να εμπνεόμαστε από τους αγώνες των σωματείων, των συνδικάτων και των χιλιάδων πρωτοπόρων αγωνιστών που με αισιοδοξία, πίστη και συνείδηση υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα της τάξης τους ακόμη και σε εποχές που ο συσχετισμός ήταν συντριπτικά αρνητικός για τις δυνάμεις της εργασίας. Στον ίδιο δρόμο συνεχίζουμε για να καλυτερεύσουν οι συνθήκες στους χώρους δουλειάς, να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος, να αυξηθούν πραγματικά οι μισθοί, να κατοχυρωθούν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, να βελτιωθεί η διαπραγματευτική δυναμική των συνδικάτων αλλά και το βιοτικό επίπεδο των εργατολαϊκών στρωμάτων. Από αυτή τη μάχη να μην λείψει κανείς!

 

εικόνα Viber 2024-01-21 16-02-37-708

book-128Περιοδικό

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ 

periodika

posterΑφίσες

afises

video-playΒίντεο

video