Καμία υποτίμηση της αναγκαίας προγραμματικής βάσης συσπείρωσης

Η Β’ Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερη πολιτική συγκυρία που χαρακτηρίζεται  από την ένταση της καπιταλιστικής κρίσης και τη σαρωτική επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναπτύσσεται η ταξική πάλη, δίνονται αμυντικές μάχες χαρακωμάτων, δημιουργούνται εξεγερσιακά ξεσπάσματα με έλλειψη οργανωμένων κινηματικών παρεμβάσεων –τέτοιων τουλάχιστον που οι συνθήκες της αστικής επίθεσης απαιτούν- δημιουργούνται απογοητεύσεις και υποχωρήσεις,  δοκιμάζονται οι στρατηγικές και τακτικές των δυνάμεων της Αριστεράς.

Η κρίση στην Κύπρο επιβεβαίωσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο,ότι μέσα στα πλαίσια της ΕΕ δε χωράει επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και του χρέους, καταρρίφτηκε ο μύθος των κοινοβουλευτικών αυταπατών και επιβεβαιώθηκε ότι μόνο ένα αποφασιστικό εργατικό και λαϊκό κίνημα με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση μπορεί να επιβάλει λύσεις προς όφελος του λαού, επιβεβαιώθηκε επίσης και κατερρίφθησαν οι αυταπάτες, ότι μπορεί με επιμέρους στόχους και απειλές για έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά μέσα στην ΕΕ, ότι μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση και διαχείριση της κρίσης (προς όφελος ποιού;). Επιβεβαιώθηκε επίσης, ότι η Ε.Ε. ως συνασπισμός κεφαλαίων των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο και να εξασφαλίσει την επιβίωσή της, είναι διατεθειμένη να προχωρήσει ακόμα και σε βίαιη μαζική καταστροφή υπερσυσωρευμένων κεφαλαίων.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλης της κοινωνίας, είναι αγώνας κάθε εργαζόμενου

Η Αριστερή Συσπείρωση εκφράζει την ολόπλευρη υποστήριξη και αλληλεγγύη στις απεργιακές κινητοποιήσεις των καθηγητών και σε κάθε εργαζόμενο που παλεύει για το ψωμί και την αξιοπρέπεια του. Η τρόικα εσωτερικού ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, πρέπει να πάρει πόδι από τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία.

Με τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σε διατεταγμένη υπηρεσία προσπαθεί να στρέψει την κοινωνία ενάντια στους απεργούς.

Είναι μια μάχη που δεν πρέπει να την κερδίσουν. Ο αγώνας των απεργών είναι και αγώνας όλης της κοινωνίας, είναι αγώνας κάθε εργαζόμενου.

Είναι αγώνας ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Είναι αγώνας για δημόσια εκπαίδευση που θα εξασφαλίζει ότι οι τίτλοι σπουδών δεν θα είναι κουρελόχαρτα αλλά θα εξασφαλίζουν μια καλή προοπτική για τη νεολαία.

Είναι αγώνας ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό, την καταστολή, τον φασισμό.

Η κήρυξη της απεργίας των καθηγητών ως παράνομη και η προκαταβολική επιστράτευση των απεργών , επιβεβαιώνει, ότι η κυβέρνηση αναγνωρίζει ως την μοναδική πραγματική απειλή για την πολιτική της επιβίωση.

η προκήρυξη σε μορφή .pdf εδώ    

Το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται μια δημόσια επιχειρηματολογία που αναγνωρίζει ότι το αίτημα εξόδου της Ελλάδας από το € αποτελεί ανάγκη και προϋπόθεση για να μπορέσει η Αριστερά να συγκροτήσει μια μαζική ενωτική γραμμή ανατροπής της πολιτικής των μνημονίων, με όρους εξυπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων και ρήξης με τον καπιταλισμό. Θεμέλιο αυτής της τοποθέτησης αποτελεί η εκτίμηση ότι η έξοδος από το € δεν βρίσκεται στα σχέδια μερίδων του κεφαλαίου.

Είναι όμως έτσι? Το κεφάλαιο δεν αναζητά εναλλακτικές διεξόδους απάντησης της κρίσης εντός ή εκτός €, με κοινό παρονομαστή την ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας? Η ανάγνωση μιας σειράς ισότιμων πολιτικών αιτημάτων, μαζί με την έξοδο από το €, για την αποτίναξη των πολιτικών του μνημονίου αποτελεί αγκύλωση, πρόσχημα άρνησης για συσπείρωση, υπεκφυγή?

Η απειλή εξόδου από το € στην Ελλάδα ως βήμα προς την χρεοκοπία, αποτέλεσε πράγματι βασικό εργαλείο άσκησης ιδεολογικής τρομοκρατίας, χάρη στο οποίο κατάφεραν να εναλλαχθούν στην κυβερνητική εξουσία οι 3 μνημονιακές κυβερνήσεις. Σήμερα ο εκβιασμός αυτός ομολογείται ως ανεπαρκής, ακόμα και από τα ίδια τα ΜΜΕ που φρόντισαν για την άσκησή του. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι οι πραγματικές συνέπειες «των μέτρων σωτηρίας της Ελλάδας» στους εργαζόμενους και την κοινωνία, είναι ισχυρότερες από τον φόβο του «αγνώστου» και «ανεξέλεγκτου» ενδεχομένου εξόδου από το € και την Ε.Ε..